In Praise of WIJIT´s OIL PAINTING: 60×40

A Solo Exhibition By Wijit Apichatkriengkrai

Curated by Watjanasin Charuwattanakitti

Exhibition Period: 1 OCTOBER – 30 NOVEMBER 2019

Venue: Palette Artspace (4th Floor)

Palette Art Space proudly presents In Praise of WIJIT’s Oil Paintings: 60 x 40, a solo exhibition by Wijit Apichatkriengkrai, an artist known for his public art practice and his commitment to portraying truth through subtle darkness and dimly lit atmospheres.

After completing his doctoral degree in Visual Arts from Silpakorn University, Wijit chose to spend much of his time in a quiet studio along the Mahasawat Canal in Nakhon Pathom. Surrounded by rice fields and local farming communities, he continued his long-term exploration of what he calls “Aesthetic Ecology” within Thai rice culture. At the same time, he returned to a more personal artistic practice, creating a new body of oil paintings rooted in direct observation, memory, and everyday experience.

Over the past six months, the artist has revisited the spirit of Pure Art—making work driven not by theory, social commentary, or academic frameworks, but by personal feeling and the simple joy of painting. Drawing upon the technical skills he developed during his early years of art education, Wijit embraces a straightforward and honest approach, painting what genuinely resonates with him without concern for trends, expectations, or conventional ideas of beauty.

The works depict scenes and objects closely connected to rural life and Thai cultural traditions: tiffin carriers used for temple offerings, ceremonies honoring Mae Phosop (the Rice Goddess), lotus flowers, household vessels, and even a large santol fruit gifted by a neighbor. These familiar subjects are united by a distinctive atmosphere of twilight and soft darkness, which permeates all thirty oil paintings in the exhibition.

For Wijit, dimness is not associated with fear, sorrow, or psychological tension. Instead, it evokes comfort, reflection, and a gentle awareness of time. He views this quality of light as deeply embedded in Thai cultural memory—recalling a time before electricity, when people lived by the glow of candles, oil lamps, and firelight. Such subtle illumination created a unique aesthetic experience that remains part of the collective imagination.

Underlying the exhibition is the artist’s belief that pure artistic expression carries its own energy. When a work is created with sincerity, that energy can continue to resonate with viewers across time, remaining fresh and meaningful with each encounter.

Wijit hopes these paintings can become part of the viewer’s own “Aesthetic Ecology”—a personal environment that nurtures comfort, happiness, and well-being. Whether found beside a river, in a kitchen, a bedroom, or through an artwork itself, such spaces allow individuals to reconnect with a sense of peace. Through this exhibition, the artist invites viewers to discover that art, too, can become a place of belonging and quiet contemplation.

ตลอด 5-6 เดือนที่ผ่านมา วิจิตรเริ่มสร้างสรรค์ผลงานชิ้นใหม่ที่เขาเลือกหวนกลับมาทำงาน ในรูปแบบของศิลปะบริสุทธิ์ (Pure Art) ที่ศิลปินนำความรู้สึกอันแท้จริงมาถ่ายทอด ทำงานสนองตอบ ตัวตนและความชอบ โดยไม่ได้มุ่งรับใช้แนวคิด หรือนำทฤษฎีใดมาตีกรอบถึงขนาดที่บอกว่าเขาใช้ ทักษะ หรือ Skill ในการวาดรูปจากสมัยที่ยังเรียนระดับ ปวส.ถึงปริญญาตรีมาใช้กับงานทั้งหมด

สิ่งที่เขาเลือกถ่ายทอด คือเรื่องราวรอบตัวที่ได้สัมผัสมาจริง เชื่อมโยงกับวิถีชีวิตของชนบท และวัฒนธรรมไทยซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของไอเดียหลักในงานที่ผ่านๆมาของศิลปิน เช่น ปิ่นโตที่ใช้ใส่ อาหารไปวัด บรรยากาศของพิธีไหว้แม่โพสพ ดอกบัวสารพัดแบบ ขันใส่ข้าวของแม่หรือแม้แต่ กระท้อนลูกโตที่เพื่อนบ้านนำมาให้เป็นของฝาก และนอกเหนือจากความจริงอันเป็นจุดร่วมของภาพ ทั้งหมด ความมือสลัวในฉากหลังยังเป็นองค์ประกอบหลักของบรรยากาศที่วิจิตรเลือกนำมาใช้ เป็นองค์ประกอบร่วมของภาพสีน้ำมันทั้งชุดขนาด 60×40 นิ้ว ที่นำมาจัดแสดงในนิทรรศการจำนวน 30 ภาพ “ความสลัวทำให้เกิดอารมณ์ความรู้สึกที่คิดถึงเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องเก่า เรื่องใหม่

ในขณะเดียวกันความมืดสลัวยังไม่ใช่ความน่ากลัว ไม่ใช่ความเศร้าโศก ไม่ใช่ความเครียด ไม่ใช่เรื่อง จิตวิเคราะห์ แต่เป็นความสบายในช่วงเวลาที่ความสลัวทำงาน นอกจากนี้ความสลัวยังเป็นส่วนหนึ่ง ในวัฒนธรรมของคนไทยโดยที่เราไม่รู้ตัว เช่น ในอดีตที่ยังไม่มีแสงจากไฟฟ้า ในยามมืดเราอยู่ได้ด้วย แสงเทียน คบไฟ หรือตะเกียง เกิดเป็นความสลัวจาก่อไฟธรรมชาติ เป็นความสุนทรีย์” วิจิตรกล่าว

หนึ่งในความปรารถนาของวิจิตรเมื่อตั้งใจสร้างสรรค์ผลงานศิลปะบริสุทธิ์ เกิดขึ้นจาก ความเชื่อที่ว่าศิลปะบริสุทธิ์ที่ศิลปินถ่ายทอดออกมาสามารถส่งพลัง (Energy) ผ่านไปยังผู้ชมได้ และเมื่อข้ามผ่านเวลาไป พลังงานนั้นจะยังคงอยู่ เรียกว่าดูกี่ครั้งก็ยังคงสดใหม่เสมอ

“เราอยากให้งานศิลปะเป็นหนึ่งในนิเวศน์สุนทรีย์ของผู้ชม” วิจิตรอธิบาย หนึ่งในความหมาย ของนิเวศน์สุนทรีย์คือพื้นที่ที่อยู่แล้วมีความสุข ความสบายใจ “เราพยายามทำให้คนหาพื้นที่นิเวศน์ สุนทรีย์ ของตัวเอง เช่นริมน้ำ ริมคลอง ทะเล ภูเขา หลังบ้าน ห้องครัว ห้องนอน จากนั้นลงทุนกับมัน ซึ่งที่แห่งนั้นต้องไม่กดดัน เป็นที่ที่เราอยู่แล้วมีความสุข หรือมีสิ่งแวดล้อมที่พึงใจ ซึ่งงานศิลปะก็ สามารถเป็นหนึ่งในนิเวศน์สุนทรีย์ของคุณได้ เป็นการสร้างนิเวศน์สุนทรีย์ให้กับผู้ที่ไม่ใช่ศิลปินได้”